Hamertenen en klauwtenen staan altijd gekromd. Dat zorgt voor eelt, wondjes en pijn. Sommige mensen raken daardoor zelfs niet meer in hun schoenen. Hamertenen komen het vaakst voor bij oudere dames. Een verstoring van het evenwicht tussen de teenspieren veroorzaakt het probleem. Te nauwe schoenen kunnen het fenomeen uitlokken, maar ook erfelijke aanleg kan een rol spelen. De tenen worden behandeld met orthopedische hulpmiddelen. Helpt dat niet genoeg, dan worden ze operatief rechtgezet. Elke teen bestaat uit drie kootjes, behalve de grote teen die er maar twee heeft. Die kootjes zijn met elkaar verbonden door gewrichtjes. Normale tenen kun je strekken en plooien dankzij de voet- en teenspiertjes. Twee spiertjes onder de teen zorgen voor plooibewegingen, één bovenaan voor strekbewegingen. Bij hamer- en klauwtenen werkt dat mechanisme niet meer zoals het hoort.

• Bij een hamerteen vormen het eerste en tweede teenkootje samen een omgekeerde letter V, doordat het gewricht tussen beide geplooid blijft staan. Het derde kootje staat gestrekt. De hele teen ziet eruit als een hamer: het eerste kootje vormt de steel, de twee overige de kop.

• Bij een klauwteen staan niet alleen het eerste en tweede kootje in een hoek tegenover elkaar, maar ook het middenvoetsbeentje en het eerste teenkootje. Een klauwteen bevat dus ook altijd een hamerteen. De teenpunt wijst naar de grond. De hele teen ziet er daardoor uit als de klauw van een kat of een roofvogel.

Hamer- en klauwtenen kunnen aan één voet of aan beide voorkomen. Het kan om één, meer of alle tenen behalve de grote teen gaan.

Twee soorten

• Flexibele of beweeglijke hamer- of klauwtenen kun je zelf met je hand weer uitstrekken.

• Rigide ofwel stijve hamer- of klauwtenen blijven altijd in diezelfde gekromde stand staan. Je kunt ze niet zelf meer corrigeren.

Het begint met een flexibele hamer- of klauwteen, maar na verloop van tijd kan hij verder evolueren naar een stijve teen. Dat gaat meestal traag, en of een flexibele teen ooit rigide wordt is onvoorspelbaar.